Kada se kombiniraju da bi formirale proteine, aminokiseline međusobno formiraju jednu specijalnu vrstu veze - "peptidnu vezu". Prilikom formiranja ove veze oslobađa se jedna molekula vode.

Ova činjenica definitivno pobija evolucionističko objašnjenje da je prvobitni život potekao u vodi, budući da prema Le Chatelier Principle (Šateljeovom principu) u hemiji nije moguće da se reakcija u kojoj se oslobađa voda (reakcija kondenzacije) odigra u vodenoj sredini. Odigravanje ovakve vrste reakcije u vodenom okolišu "ima najmanju vjerovatnoću da se desi" od svih hemijskih reakcija.

Stoga, okeani, za koje se tvrdilo da su mjesto gdje je život počeo i gdje su postale prve aminokiseline, definitivno nisu pogodna okolina gdje bi aminokiseline formirale proteine. Sa druge strane, bilo bi iracionalno za evolucioniste da promijene mišljenje i da tvrde da je život otpočeo na kopnu zato što su mora i okeani jedina mjesta gdje su aminokiseline mogle biti zaštićene od ultračaljubičastog zračenja. Na kopnu, oni bi bili razoreni zbog ultraljubičastog zračenja. Le Cahatelierov princip opovrgava tvrdnju o formiranju života u moru. Ovo je još jedna dilema koja se suprotstavlja evoluciji.

Izazvani gornjom dilemom, evolucionisti su počeli izmišljati nerealne scenarije da bi prevazišli ovaj "vodeni problem" koji apsolutno pobija njihove teorije. Sydney Fox bio je jedan od najpoznatijih među ovim istraživačima. Da bi riješio ovaj problem, Fox je izložio slijedeću teoriju. Prema njemu, mora da su, nakon formiranja u prvobitnim okeanima, prve aminokiseline bile povučene na neke litice blizu vulkana. Mora da se voda, sadržana u ovoj mješavini koja je uključivala aminokiseline prisutne na liticama, isparila kada se temperatura povisila iznad tačke ključanja. Tako su se aminokiseline, koje su bile "isušene", mogle kombinirati da bi formirale proteine.

Međutim ovo "komplicirano" rješenje nije priznato od strane mnogih, jednostavno zato što aminokiseline ne bi mogle izdržati tako visoke temperature. Istraživanje potvrđuje da bi aminokiseline smjesta bile uništene na tako visokim temperaturama.

Ali, Fox nije odustao. On je kombinirao pročišćene aminokiseline u laboratoriji "pod vrlo posebnim uvjetima" zagrijavajući ih u suhoj okolini. Aminokiseline su se kombinirale, ali još uvijek nisu bili dobiveni proteini. Ustvari, ono što je on dobio bile su jednostavne, neuređene omče aminokiselina, namjerno kombinirane jedne sa drugima, i koje su bile daleko od toga da podsjećaju na bilo koji protein koji izgrađuje živa bića. Štaviše, kada bi Fox držao ove aminokiseline na stalnoj temperaturi, tada bi ove neupotrebljive omče aminokiselina također bile dezintegrirane.108

Druga stvar koja poništava eksperiment je to što Fox nije koristio neupotrebljive završne produkte dobivene u Millerovom eksperimentu, nego čiste aminokiseline iz živih organizama. Međutim, ovaj eksperiment, koji je pretendirao da bude nastavak Millerovog eksperimenta, morao je krenuti od rezultata koje je postigao Miller. A, ipak, ni Fox, a niti bilo koji drugi istraživač, nisu upotrijebili beskorisne aminokiseline koje je proizveo Miller.109

Foxov eksperiment nije primljen pozitivno čak ni u evolucionističkim krugovima zato što je bilo jasno da se besmisleni aminokiselinski lanci (proteinoidi), koje je on dobio, ne bi mogli formirati u prirodnim uvjetima. Štaviše, proteini - osnovne jedinice života, još uvijek ne bi mogli biti proizvedeni. Problem porijekla proteina još uvijek ostaje neriješen. U jednom članku u popularnom znanstvenom časopisu iz 70-ih, Chemical Engineering News, Foxov eksperiment je spomenut ovako:

"Sydney Fox i drugi istraživači uspjeli su da ujedine aminokiseline u oblik ‘proteinoida’ koristeći veoma posebne tehnike zagrijavanja pod uvjetima koji ustvari nikako nisu ni postojali u prvobitnim stadijima Zemlje. Također, oni nikako nisu slični vrlo pravilnim proteinima prisutnim u živim bićima. Oni nisu ništa drugo do beskorisne, nepravilne mrlje. Istina je da bi one definitivno bile uništene, čak i ako su ovakve molekule bile formirane u ranim stadijima."110

Ustvari, proteinoidi koje je Fox proizveo bili su, i u građi i u funkciji, potpuno drugačiji od pravih proteina. Razlika između proteina i "proteinoida" bila je velika kao razlika između opreme visoke tehnologije i gomile sirovog, neobrađenog materijala.
 

Nadalje, nije bilo šanse čak i za ove iregularne aminokiselinske lance da prežive u prvobitnoj atmosferi. Štetni i destruktivni fizički i hemijski efekti, uzrokovani jakom izloženošću ultraljubičastom zračenju, i nestabilni prirodni uvjeti, uzrokovali bi da se ovi proteinoidi dezintegrišu. Zbog Le Chatelierovog principa bilo je nemoguće da se aminokiseline kombiniraju pod vodom, gdje ultraljubičasti zraci ne dopiru do njih. S obzirom na ovo, ideja da su proteinoidi osnova života konačno je izgubila podršku među znanstvenicima.

Naša ispitivanja na molekularnom nivou do sada su pokazala da formiranje aminokiselina uopće nije bilo rasvijetljeno od strane evolucionista. Formiranje proteina je misterija za sebe i, još k tome, problem nije ograničen samo na aminokiseline i proteine: oni su samo početak. Pored njih, savršena građa ćelije vodi evolucioniste u ćorsokak. Razlog je to što ćelija nije samo gomila proteina koji se sastoje od aminokiselina, ona je jedan živi mehanizam koji ima stotine razvijenih sistema i koji je tako kompleksan da čini čovjeka nemoćnim da riješi njegovu misteriju. Čak i da ostavimo te složene sisteme po strani, evolucionisti su nemoćni da objasne formiranje čak i samo osnovne jedinice ćelije.

Dok je teorija evolucije bila nemoćna da osigura razumno i dosljedno objašnjenje za nastanak molekula koje su osnova ćelijske strukture, razvitak u genetičkoj znanosti i otkriće nukleinskih kiselina (DNA i RNA) proizvelo je nove značajne probleme za teoriju evolucije. Rad dvojice znanstvenika, Jamesa Watsona i Francis Cricka, na DNA, lansirao je, 1955. godine, novu eru u biologiji. Mnogi znanstvenici upravili su svoju pažnju ka genetici. Danas, nakon godina istraživanja, struktura DNA je otkrivena u velikoj mjeri.

Molekula zvana DNA koja je nađena u jezgru svake od 100 triliona ćelija u našemu tijelu, sadrži kompletan konstrukcijski plan ljudskoga tijela. Informacije u vezi sa svim karakteristikama jedne osobe, od fizičke pojave do strukture unutrašnjih organa, zapisane su u DNA pomoću specijalnog šifrirajućeg sistema. Informacije u DNA su šifrirane pomoću redoslijeda četiri specijalne baze koje čine ovu molekulu. Ove baze su označene kao A, T, G, C prema početnim slovima njihovih imena. Sve strukturalne razlike među ljudima ovise o varijacijama u redoslijedu ovih slova.

Ovo je jedna vrsta banke podataka sastavljenih od četiri slova.

Redoslijed ovih slova u DNA određuje strukturu ljudskog bića do u najmanje detalje. Uz osobine kao što su težina, oči, kosa i boja kože, DNA svake ćelije također sadrži dizajn 206 kostiju, 600 mišića, mrežu 10.000 slušnih mišića, mrežu od 2.000,000 optičkih živaca, 100 milijardi nervnih ćelija i 100 triliona ćelija u tijelu. Ukoliko bismo pokušali zapisati informacije šifrirane u DNA, tada bi to značilo da ćemo sastaviti biblioteku koja sadrži 900 tomova enciklopedija, od kojih svaka ima 500 stranica. Ova nevjerovatno velika količina informacija je šifrirana u dijelovima DNA koji se zovu "geni".

Na ovom mjestu postoji važan detalj koji zaslužuje pažnju. Greška u redoslijedu nukleotida koji sačinjavaju gene učinila bi te gene neupotrebljivim. Kada razmislimo o tome, tj. uzmemo u obzir da je u ljudskom tijelu 200.000 gena, postaje očiglednije koliko je nemoguće da se milioni nukleotida koji sačinjavaju ove gene slučajno postave u pravilnom redoslijedu. Evolucionista - biolog, Frank Salisbury, komentira ovu nevjerovatnoću slijedećim riječima:

"Jedan protein srednje veličine može sadržavati oko 300 aminokiselina. DNA gen koji ovo kontrolira imao bi oko 1000 nukleotida u svom lancu. Budući da postoje četiri vrste nukleotida u DNA lancu, jedan lanac koji se sastoji od 1000 karika mogao bi postojati u 41.000 oblika. Koristeći malo algebre (logaritme), možemo vidjeti da je 41.000 = 10600. Deset pomnožen samim sobom 600 puta daje cifru koja se sastoji od 1 (jedinice) iza koje slijedi 600 nula! Ovaj broj je potpuno iznad našeg shvaćanja."111

Broj 41.000 je jednak 10600. Ovaj se dobiva dodavanjem 600 nula uz 1 (jedinicu). Pošto desetka (10) sa 11 nula napisanih iza nje sačinjava jedan trilion, onda cifra sa 600 nula stvarno predstavlja broj koji je teško zamisliti. Nemogućnost formiranja RNA i DNA slučajnim nagomilavanjem nukleotida je na slijedeći način izraženo od strane francuskog znanstvenika Paula Augera:

"Mi moramo oštro razlučiti dva stadija prilikom formiranja kompleksnih molekula kao što su nukleotidi putem nasumičnih hemijskih reakcija. (1) Proizvodnja nukleotida jedan po jedan, što je moguće, i (2) njihovo kombiniranje u vrlo posebne nizove-redoslijede. Ovo drugo je apsolutno nemoguće."112

Čak je, nakon otkrića DNA, i Francis Crick, koji je dugo godina vjerovao u teoriju molekularne evolucije, priznao sam sebi da takva kompleksna molekula nije mogla biti formirana slučajnošću, spontano, kao rezultat evolutivnog procesa:

"Jedan pošten čovjek, naoružan svim znanjem koje je nama danas dostupno, može jedino izjaviti da, u nekom smislu, nastanak života na momente izgleda gotovo kao neko čudo."113

Turski evolucionista profesor Ali Demirsoy bio je prisiljen da napravi slijedeće priznanje o ovoj temi:
"Ustvari, vjerovatnoća formiranja proteina i nukleinskih kiselina je neprocjenjivo mala. Štaviše, šansa za pojavljivanje tačno određenih proteinskih lanaca je tako mala da se može nazvati ‘astronomski’ malom."114

Ovdje se pojavljuje jedna veoma interesantna dilema: dok se DNA može replicirati (kopirati, umnožavati) jedino uz pomoć nekih enzima koji su ustvari proteini, sinteza ovih enzima može biti realizirana jedino pomoću informacija šifriranih u DNA. Pošto oboje podjednako zavise jedno od drugog, jedno je moralo postojati izvjesno vrijeme da bi moglo nastati drugo. Američki mikrobiolog Jacobson, komentira o ovoj temi:

"Uputstva za reprodukciju planova, za energiju i ekstrakciju dijelova postojeće okoline, za rast niza i za efektorski mehanizam prevođenja instrukcija u rast - sve je to, u isto vrijeme, moralo biti prisutno u momentu kada je nastao život. Ova kombinacija događaja izgleda nemoguće nevjerovatna da bi se desila slučajno."115

Gornji citat je napisan dvije godine nakon objelodanjivanja strukture DNA od strane Jamesa Watsona i Francisa Cricka. Ali, uprkos svom razvitku u znanosti, problem ostaje neriješen za evolucioniste.

Dva Njemačka znanstvenika, Junker i Scherer, objasnili su da sinteza svake od molekula (potrebnih za hemijsku evoluciju) zahtijeva posebne, tačno određene uvjete i da je vjerovatnoća spajanja ovih materijala (koji imaju teoretski veoma različite metode nastajanja) jednaka nuli:

"Do danas nije poznat nijedan eksperiment koji bi proizveo sve molekule neophodne za hemijsku evoluciju. Zbog toga je neophodno proizvesti različite molekule na različitim mjestima, pod veoma pogodnim uvjetima i tada ih odnijeti na drugo mjesto gdje će međusobno reagirati, štiteći ih tako od štetnih utjecaja kao što su hidroliza i fotoliza."116
 

Ukratko, teorija evolucije nije u stanju dokazati bilo koji od evolutivnih stadija koji su se navodno desili na molekularnom nivou. Prije nego što osigurava odgovore ovakvim pitanjima, progres znanosti čini ih još složenijim i sve više nerazmrsivim.

Dosta interesantno, evolucionisti vjeruju u sve ove nemoguće scenarije kao da su oni znanstvene činjenice. Pošto su oni uvjetovani-automatizirani tako da ne priznaju stvaranje, oni nemaju drugog izbora nego da vjeruju u nemoguće. Jedan čuveni biolog iz Austrije, Michael Denton, govori o ovome u svojoj knjizi Evolucija: Jedna teorija koja je u krizi:

"Za skeptika je prijedlog da su genetski programi viših organizama (koji se sastoje od nešto blizu 1000 miliona bita informacija, koji su jednaki redoslijedu slova u maloj biblioteci od hiljadu tomova, i koji su sadržani u šifriranom obliku u vidu bezbrojnih hiljada kompliciranih algoritama koji kontroliraju, specificiraju i upravljaju rastom i razvitkom milijardi i milijardi ćelija u oblik jednog kompleksnog organizma) sastavljeni jednim čisto slučajnim procesom, jednostavno uvreda za razum. Ali, bez izražavanja bilo kakve sumnje, ta ideja se prihvata od strane nekog darviniste!"117